Moje pierwsze wspomnienie poczucia szczęścia przy bieganiu wiąże się z bieganiem po szkolnych korytarzach. A zaraz potem wakacje w Hiszpanii i bieg po plaży. Początkowo w grupie, a potem tylko ja piasek i powietrze.

Czasem brakuje mi tego poczucia wolności i euforii, poczucia, że latam.

 Klaustrofobicznie  zamknięci w betonie wyniszczamy swe zmysły, dobrowolnie podcinamy sobie skrzydła. Ten kto kocha przestrzeń i bieganie, wie co mam na myśli.